Από τις αρχές της ανθρώπινης ιστορίας, η σκέψη μας περιστρέφεται γύρω από ένα και μόνο πράγμα: "Πως να κάνω, τις υποχρεώσεις μου, με λιγότερο κόπο;". Έτσι χωρίς πολύ σκέψη φτάνουμε στο λογικό συμπέρασμα ότι οι τεμπέληδες άνθρωποι πάνε την κοινωνία μας μπροστά. Και από την εφεύρεση του τροχό ως του τηλεκοντρόλ, αυτό το επιχείρημα έχει γερές βάσεις, αλλά ανάμεσά μας κυκλοφορούν και αυτοαποκαλούμενοι ως "ενεργητικοί". Μην τρομάζετε, όμως, είμαι εγώ εδώ για να σας βοηθήσω να αντιμετωπίσετε αυτό το περίεργο είδος εύκολα και γρήγορα.
Το πρόβλημα, με αυτούς τους κάποιους, είναι ότι μπερδεύουν την "τεμπελιά" με την "αναβλητικότητα". Κάτι ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο. Ο αναβλητικός συνήθως φοβάται και διστάζει το τελικό αποτέλεσμα της ενέργειας/υποχρέωσης, ενώ ο τεμπέλης βαριέται να κάνει την ίδια την ενέργεια/υποχρέωση. Βέβαια τα συναισθήματα του αναβλητικού μπορεί να μην περιορίζονται σε αυτά που προανέφερα αλλά το πρόβλημά του είναι το αποτέλεσμα, παράδειγμα το να μην παίρνεις τηλέφωνο το γιατρό είναι κάτι που θα το κάνει ένας αναβλητικός αλλά όχι ένας τεμπέλης. Και κατ' επέκταση ένας αναβλητικός δεν θα είχε πρόβλημα να καθαρίσει το σπίτι του (εκτός αν το χρησιμοποιούσε ως δικαιολογία για κάτι άλλο που απέφευγε). Και μπορεί πολλοί τεμπέληδες να είναι και αναβλητικοί αλλά ξέρουν πότε δεν κάνουν μία πράξη τους λόγω τεμπελιά και πότε λόγω αναβλητικότητας.
Βέβαια οι "ενεργητικοί" υποστηρίζουν ότι αυτοί κάνουν τις εφευρέσεις που προανέφερα με στόχο την πλήρη απασχόλησή τους με άλλα πράγματα αλλά εδώ είναι που λανθάνουν. Μόνο ένας τεμπέλης θα έβαζε τον εαυτό του να κάνεις τόσες άλλες ενέργειες, σκέψεις και πειράματα προκειμένου να αποφύγει την δουλειά που έπεται.
Επίσης συνήθως οι τεμπέληδες είμαστε πολύ έξυπνοι! Αφού ακόμα και αν κάποιος δεν γεννήθηκε με το χάρισμα της αυξημένης λογικομαθηματικής νοημοσύνης (IQ), η κοινωνία τον αναγκάζει να την αναπτύξει για να μπορέσει να ξεγλιστρήσει εύκολα από υποχρεώσεις που δεν επιθυμεί να κάνει. Και ακόμα κι αν δεν καταφέρει να αποφύγει την αγγαρεία που του ανατέθηκε, ψάχνει τρόπους για να κάνει όσο πιο άκοπα γίνεται.
Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι τεμπελιά είναι ένα χαρακτηριστικό που αναπτύσσει την νοημοσύνη ενώ βοηθά στην εξέλιξη της κοινωνίας.
Viva La Pereza!!!
Το πρόβλημα, με αυτούς τους κάποιους, είναι ότι μπερδεύουν την "τεμπελιά" με την "αναβλητικότητα". Κάτι ανεπίτρεπτο και απαράδεκτο. Ο αναβλητικός συνήθως φοβάται και διστάζει το τελικό αποτέλεσμα της ενέργειας/υποχρέωσης, ενώ ο τεμπέλης βαριέται να κάνει την ίδια την ενέργεια/υποχρέωση. Βέβαια τα συναισθήματα του αναβλητικού μπορεί να μην περιορίζονται σε αυτά που προανέφερα αλλά το πρόβλημά του είναι το αποτέλεσμα, παράδειγμα το να μην παίρνεις τηλέφωνο το γιατρό είναι κάτι που θα το κάνει ένας αναβλητικός αλλά όχι ένας τεμπέλης. Και κατ' επέκταση ένας αναβλητικός δεν θα είχε πρόβλημα να καθαρίσει το σπίτι του (εκτός αν το χρησιμοποιούσε ως δικαιολογία για κάτι άλλο που απέφευγε). Και μπορεί πολλοί τεμπέληδες να είναι και αναβλητικοί αλλά ξέρουν πότε δεν κάνουν μία πράξη τους λόγω τεμπελιά και πότε λόγω αναβλητικότητας.
Βέβαια οι "ενεργητικοί" υποστηρίζουν ότι αυτοί κάνουν τις εφευρέσεις που προανέφερα με στόχο την πλήρη απασχόλησή τους με άλλα πράγματα αλλά εδώ είναι που λανθάνουν. Μόνο ένας τεμπέλης θα έβαζε τον εαυτό του να κάνεις τόσες άλλες ενέργειες, σκέψεις και πειράματα προκειμένου να αποφύγει την δουλειά που έπεται.
Επίσης συνήθως οι τεμπέληδες είμαστε πολύ έξυπνοι! Αφού ακόμα και αν κάποιος δεν γεννήθηκε με το χάρισμα της αυξημένης λογικομαθηματικής νοημοσύνης (IQ), η κοινωνία τον αναγκάζει να την αναπτύξει για να μπορέσει να ξεγλιστρήσει εύκολα από υποχρεώσεις που δεν επιθυμεί να κάνει. Και ακόμα κι αν δεν καταφέρει να αποφύγει την αγγαρεία που του ανατέθηκε, ψάχνει τρόπους για να κάνει όσο πιο άκοπα γίνεται.
Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι τεμπελιά είναι ένα χαρακτηριστικό που αναπτύσσει την νοημοσύνη ενώ βοηθά στην εξέλιξη της κοινωνίας.
Viva La Pereza!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου