Μην σε γελά ο τίτλος. Αυτό δεν είναι ένα κείμενο για ψευτοποιητές. Είναι ένα κλασικό σαρκαστικό παραλήρημα μίας καταθλιπτικής μισότρελης κοπελιάς (ξέρω ότι δεν είμαι τελείως τρελή γιατί θα μου το έλεγε η ψυχολόγος μου). Με μία τέτοια αρχή είπα να γράψω ένα κείμενο για τα καταθλιπτικά μου Χριστούγεννα. Οι γονείς μου πήγαν ένα ταξίδι με κάτι φίλους τους, ο αδελφός μου έχει μετακομίσει από το πατρικό μας (σε αντίθεση με εμένα που μένω ακόμα εκεί) και η παρέα που είχα κανονίσει για να έρθει αυτές τις ημέρες δεν μπόρεσε (ξαφνικά) αφήνοντάς με, με ένα σορό άχρηστα φαγώσιμα, που πραγματικά δεν ήθελα στο σπίτι τώρα που προσπαθώ (για πεντακοστή φορά) να κάνω δίαιτα. Θα μου πείτε "και εσύ Χριστουγεννιάτικα βρήκες να κάνεις δίαιτα;" και θα έχετε απόλυτο δίκιο αλλά δεν ξεκίνησα τώρα, έχει σχεδόν δύο μήνες που προσπαθώ να κόψω τα περιττά, αλλά το θέμα μου δεν είναι το φαΐ (παρ' όλο που μιλάω πολύ γ' αυτό), ούτε ότι ξόδεψα τριάντα ευρώ σε ένα επιτραπέζιο που ήξερα ότι θα αρ...