Μην σε γελά ο τίτλος. Αυτό δεν είναι ένα κείμενο για
ψευτοποιητές. Είναι ένα κλασικό σαρκαστικό παραλήρημα μίας καταθλιπτικής μισότρελης
κοπελιάς (ξέρω ότι δεν είμαι τελείως τρελή γιατί θα μου το έλεγε η ψυχολόγος
μου). Με μία τέτοια αρχή είπα να γράψω ένα κείμενο για τα καταθλιπτικά μου
Χριστούγεννα.
Οι γονείς μου πήγαν ένα ταξίδι με κάτι φίλους τους, ο
αδελφός μου έχει μετακομίσει από το πατρικό μας (σε αντίθεση με εμένα που μένω
ακόμα εκεί) και η παρέα που είχα κανονίσει για να έρθει αυτές τις ημέρες δεν
μπόρεσε (ξαφνικά) αφήνοντάς με, με ένα σορό άχρηστα φαγώσιμα, που πραγματικά
δεν ήθελα στο σπίτι τώρα που προσπαθώ (για πεντακοστή φορά) να κάνω δίαιτα.
Θα μου πείτε "και εσύ Χριστουγεννιάτικα βρήκες να
κάνεις δίαιτα;" και θα έχετε απόλυτο δίκιο αλλά δεν ξεκίνησα τώρα, έχει
σχεδόν δύο μήνες που προσπαθώ να κόψω τα περιττά, αλλά το θέμα μου δεν είναι το
φαΐ (παρ' όλο που μιλάω πολύ γ' αυτό), ούτε ότι ξόδεψα τριάντα ευρώ σε ένα
επιτραπέζιο που ήξερα ότι θα αρέσει στα παιδιά που ήταν να έρθουν αλλά δεν
μπορείς να το παίξεις με λίγα άτομα (κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να μαζέψω
κόσμο και αυτό είναι πρακτικά αδύνατον). Το θέμα είναι ότι ουσιαστικά κάνω γιορτές
μόνη μου.
Βέβαια ήρθε το μεσημέρι των Χριστουγέννων ο αδελφός μου από
το σπίτι για να φάμε μαζί, και θα μπορούσα να πάρω φίλους και γνωστούς για να
κανονίσουμε καφέδες και ποτά… αλλά εδώ είναι το πρόβλημα… έχω κουραστεί.
Έχω κουραστεί από τα άτομα που με περιτριγυρίζουν και το
πόσο πολύ πρέπει να δουλέψω για την σχέση μας. Έχω κουραστεί από τα άτομα που
μου λένε ότι πρέπει να βγαίνω και να διασκεδάζω και όχι να είμαι μέσα στους τέσσερις
τοίχους όλη μέρα (αυτά κυρίως τα ακούω από την ψυχολόγο και τους γονείς μου).
Έχω κουραστεί να είμαι εγώ αυτή που θα πρέπει να κανονίζει και να οργανώνει τα
πάντα τρώγοντας πάντα ένα μεγάλο Χ στο τέλος (και φυσικά ένα μεγάλο γλυκό για
να πάνε κάτω τα φαρμάκια). Έχω κουραστεί από την ίδια την ζωή. Γιατί η ζωή θέλει
κόπο και προσπάθειες. Προσπάθειες που τις περισσότερες φορές δεν θα ανταμειφθούν
από κανέναν και τίποτα.
Πλέον τις περισσότερες φορές θεωρώ τα πάντα κουραστικά και
βαρετά. Οι σαλάτες είναι κουραστικές, η γυμναστική είναι κουραστικά βαρετή, τα
λογοτεχνικά μου βιβλία είναι κουραστικά, ακόμα και ο πολυαγαπημένος μου
υπολογιστής έχει καταντήσει να με κουράζει. Τίποτα δεν έχει ουσιαστικά ενδιαφέρων.
Δεν ξέρω τι φταίει.
Η λογική μου λέει ότι αυτό είναι η κατάθλιψη και ότι πρέπει
να την πολεμήσω, αλλά πραγματικά… μάντεψε… ναι σωστά… κουράστηκα…
Υ.Γ. Σκεφτόμουν ότι αυτό θα είναι ένα σατιρικό και
χιουμοριστικό κείμενο… Αλλά αντί αυτού… κλαίω πάνω από το πληκτρολόγιο. Αλλά
δεν πειράζει… δεν πιστεύω ότι θα το διαβάσει και κανείς, παρ' όλο που θα το
δημοσιεύσω στο internet.
Υ.Υ.Γ. Αν όντως το διαβάσει κάποιος συγνώμη αν σε έριξε
αυτό το κείμενο αλλά ο τίτλος του είναι "το απόφθεγμα μιας καταθλιπτικής
ψυχής"… Αυτό δεν σε προετοίμασε ότι το κείμενο θα σε ρίξει;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου