Τολμάς ή δεν τολμάς;

Η ταινία πολύ ωραία αλλά η πραγματικότητα πολύ σκληρή και για να πω την αλήθεια, εγώ θα έβαινα από αυτό το παιχνίδι από τον πρώτο γύρο. Τέλος πάντων το θέμα μου δεν είναι η ταινία αλλά ότι προτιμώ να μην κάνω κάτι και να το μετανιώσω παρά να κάνω κάτι και να το μετανιώσω. Τους περισσότερους ανθρώπους που ξέρω μου λένε, ότι προτιμούν να έχουν τύψεις με κάτι που έκαναν παρά με κάτι που δεν έκαναν (πράγμα που δεν θεωρώ τόσο παράλογο όσο το παρακάτω). Βασικά έχω ακούσει κιόλας από πολλά άτομα να λένε ότι δεν έχουν μετανιώσει, δεν έχουν τύψεις και δεν θα προσπαθούσαν να αλλάξουν ποτέ κάτι που έκαναν, ακόμα και όταν έχει αποδειχτεί ότι ήταν λάθος.

Καταλαβαίνω τα άτομα που λένε ότι δεν θέλουν να αλλάξουν το λάθος τους γιατί έχουν μάθει κάτι από αυτό, αλλά όταν κάποιος πάει και επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά, τότε απλά όχι μόνο δεν έμαθε, αλλά κοροϊδεύει την ίδια του την νοημοσύνη. Δεν μπορεί να κάνεις ξανά προσπάθεια με έναν τύπο που σε έχει απατήσει και ενώ τα βλέπεις τα σημάδια να λες, ότι η κοπελιά που θα πάει σπίτι του, είναι η φίλη του κουνιάδου της ξαδέλφης του Γιώργου!  Έχεις τα κότσια να κάνεις το ίδιο λάθος; Αυτόματα πρέπει να έχεις και τα κότσια για να παραδεχθείς ότι αυτό που κάνεις είναι λάθος (και κυρίως να σταματήσεις να μισοκλαίγεσαι).

Και για να ξεκαθαρίσω κάτι… το "αλάθητο" (θεωρητικά) το έχει μόνο ο Πάπας (και ακόμα και πιστοί καθολικοί αμφιβάλουν και για αυτό). Το ξέρω ότι θα κάνω λάθη, όλοι θα κάνουμε λάθη αλλά το θέμα είναι να καταλάβουμε κάτι για από αυτά και αυτό μπορεί να το καταφέρει κάποιος μόνο με τις τύψεις … Δεν λέω να είσαι μέρα νύχτα και να το σκέφτεσαι αλλά το να χαραμίσεις λίγη ώρα από την ζωή σου για κάθε σου μεγάλο λάθος, έτσι ώστε να μην το επαναλάβεις, δεν είναι και πολύ.

Τα λάθη είναι για τον άνθρωπο αλλά το ίδιο και η μαλακία οπότε η μόνη λύση είναι να μην το ξεφτιλίσεις. Μην ανησυχείς δεν είναι δύσκολο απλά να σκέφτεσαι και λίγο… Για να πω όμως και του στραβού το δίκιο δεν πρέπει να σκέφτεσαι και συνέχεια γιατί στο τέλος η αυτοκτονία θα είναι η μόνη λύση (αλλά η αυτόχειρες είναι εγωιστές άνθρωποι, που δεν νοιάζονται για κανέναν και τίποτα, εκτός από το πως θα γίνουν όλα πιο εύκολα για τον εαυτούλη τους, ένα θέμα που κάποτε θέλω να αναλύσω κάποια άλλη στιγμή).

Για να επιστρέψουμε λίγο στην αρχή… το να μην τολμώ από το να τολμώ με φέρνει σε λιγότερους κινδύνους, λιγότερο "πόνο" και πιστεύω ότι πληγώνω λιγότερους ανθρώπους, αλλά αν κάποιος δεν μπορεί να ζήσει με το "και αν το έκανα" τότε καλύτερα να μην το επιχειρήσει. Εγώ είμαι από τους ανθρώπους που σκέφτονται περισσότερο το "και αν δεν το έκανα" από το "και αν το έκανα". Βέβαια είναι καλύτερο να μην σκαλίζει πολύ το παρελθόν και να μην έχεις τύψεις για κάτι που έγινε δέκα εφτά χρόνια πριν (με άλλα λόγια στα 7 μου), αλλά μέχρι να φτάσω σε αυτήν την υπέροχη νιρβάνα θα μείνω με το "δεν τολμώ" μου.

Τέλος θα ήθελα να προσθέσω ότι αν το καλοσκεφτούμε το "έκανα" με το "δεν το έκανα" είναι ακριβώς το ίδιο παράδειγμα: "και αν δεν πήγαινα σπίτι του" με το "και αν πήγαινα σπίτι μου"… Βέβαια σε περιπτώσεις σαν αυτές είναι σαν συμφωνημένο να λέμε το αυτό το παράδειγμα σαν "και αν δεν το έκανα" αλλά το νόημα είναι ότι πάντα μπορούμε να μετανιώνουμε και να θεωρούμε ότι αυτό που κάναμε ή που δεν κάναμε είναι λάθος όμως πρέπει να σκεφτόμαστε και να έχουμε και εμπιστοσύνη στον εαυτό μας (απλά ας μην το παρατραβάμε και πάντα να σκεφτόμαστε λίγο τι κάνουμε αλλά να μην το υπεραναλύουμε).

Νομίζω αυτά... δεν είμαι απόλυτα σίγουρη ότι κατάλαβε κανείς τίποτα αλλά από την άλλη πόσοι θα το διαβάσουν;