Οι μυς του σαγονιού αποτελούν τους πιο γερούς και δυνατούς μυς στο σώμα μας μιας και τους εξασκούμε από την γέννησή μας μέχρι σήμερα καθημερινά και σχεδόν αδιάλειπτος (τουλάχιστον για εμένα που μιλάω και τρώω αδιαλείπτως). Αν λοιπόν το καλοσκεφτούμε, τους εξασκούμε όταν μιλάμε, όταν τρώμε, όταν μασάμε τσίχλες, όταν τραγουδάμε, όταν χασμουριόμαστε, όταν φιλάμε και έτσι είναι ο πιο καλογυμνασμένος μυς του ανθρώπινου σώματος (μπορώ να πω με σιγουριά ότι ισχύουν τα ίδια και για τα ζώα και ιδιαίτερα για την κατσίκα).
Παρ' όλα αυτά αν βγούμε από αυτήν την σκέψη και πάμε στην μεταφορική σημασία της φράσης τότε η μόνη λύση, για να μην μπορεί να σου κλείσει το στόμα, είναι να είσαι πάντα έτοιμος και να βουτάς την γλώσσα στο κεφάλι.
Στην καθημερινότητα ο κόσμος χρησιμοποιεί τον τόνο της φωνής του ή υβριστικά μέσα για να τεκμηριώσει την άποψή του, ενώ τα επιχειρήματα έρχονται πολλές φορές σε δεύτερη μοίρα… βέβαια δεν αρκεί ένα καλό επιχείρημα για να κάνεις τον συνομιλητή σου να συμφωνήσει μαζί σου και να σε προσκυνήσει σαν να είσαι ο θεός του αλλά ένα πλήθος από αυτά.
Τέλος πάντων το εκεί που ήθελα να καταλήξω είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που συνομιλώ δεν σκέφτονται ωραία επιχειρήματα… βασικά δεν σκέφτονται καθόλου επιχειρήματα καθώς είτε θα παπαγαλίζουν επιχειρήματα που ακούν (και αυτή τουλάχιστον είναι μία σχετικά καλή κατηγορία αφού συχνά τα αρχικά επιχειρήματα έχουν μια στοιχειώδες βάση) είτε προσπαθούν να προσθέσουν με ανόητα επίθετα υπέρ της άποψης τους ή να υποβιβάσουν τα επιχειρήματα των άλλων με παρόμοια επίθετα (η λέξη γκέι είναι ένα από τα επιχειρήματα που συχνά ακούω από τους συνομιλητές μου και για την ακρίβεια χωρίς καμία άλλη λέξη να την συνοδεύει απλά λένε την λέξη αυτή με παρατεταμένο το γράμμα "ε" σε τέτοιο βαθμό που συχνά νομίζω ότι κόλλησε η βελόνα).
Με αυτήν την τεράστια παράγραφο/περίοδο θέλω να δηλώσω την ανικανότητα των νέων να σκέφτονται και όχι δεν φταίει η ανάπτυξη της τεχνολογίας και η προσθήκη των ηλεκτρονικών υπολογιστών στην καθημερινότητά μας. Είμαι 24 χρονών πράγμα που σημαίνει ότι εντάσσομαι στην "καρδιά" της νεολαίας και έχω περάσει ολόκληρη την εφηβεία μου μπροστά σε μία οθόνη, ενώ στο σπίτι είχαμε υπολογιστή από τότε που ήμουν πρώτη δημοτικού, όμως οι υπολογιστές δεν με έκαναν λιγότερο ετοιμόλογη. Το αίτιο αυτής της κατάντιας είναι η ηλικία, η καθημερινότητα, η ρουτίνα και η αποχή από την "ημερήσια δόση μάθησης" που αντιστοιχεί στον κάθε ένα μας. Από τότε που σταματάμε το σχολείο αρχίζει η κατρακύλα και αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος που γράφω αυτό το blog, αφού χρόνο με τον χρόνο βλέπω τον εαυτό μου να γίνεται όλο και χειρότερος στα επιχειρήματα. Αν και όταν ήμασταν δημοτικό ήμασταν ακόμα πιο χαζοί και στην εφηβεία έχεις τόσες ορμονικές εκρήξεις που είναι αδύνατον να μπορέσεις να μιλήσεις σαν άνθρωπος, ενώ στην συνέχεια η δουλειά, των περισσότερων ανθρώπων, χαρακτηρίζεται από επανάληψη ενεργειών και ανακύκλωση ιδεών. Έτσι οι καλές συζητήσεις, τα "σωστά" επιχειρήματα και οι εποικοδομητικοί διάλογοι δεν είναι κάτι που είχες, έχεις ή θα έχεις παρά μόνο αν εξασκηθείς και προσπαθήσεις.
Έτσι για άλλη μία φορά για αλλού άρχισα και αλλού κατέληξα… πρωτοτυπία…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου